ΩΣ ΒΡΟΧΗ ΕΠΕΣΕΝ ΕΙΣ ΟΛΟΥΣ Η ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Αὐτὸ ἔζησε κι ἔτσι τὸ εἶπε ἕνας πρωταγωνιστὴς τοῦ ἀγῶνα μπροστὰ στὴν πρώτη ἐλεύθερη ἑλληνικὴ νεολαία στὸ Γυμνάσιο τῶν Ἀθηνῶν.
8 Νοεμβρίου 1838. Ὁ Κολοκοτρώνης.

«Ὡς μία βροχὴ ἔπεσε εἰς ὅλους μας ἡ ἐπιθυμία τῆς Ἐλευθερίας, καὶ ὅλοι ἐσυμφωνήσαμε εἰς αὐτὸν τὸν σκοπὸν κι᾿ ἐκάναμε τὴν Ἐπαναστάσιν».

Ἁπλά, μὰ πολὺ βαθιὰ χρησιμοποίησε τὸ παράδειγμα καὶ τὴν εἰκόνα ὁ Γέρος τοῦ Μωριᾶ.

Πρὶν ἀπὸ τὸ 1821 ἦταν ξηρασία. Οἱ ψυχὲς ἀνόρεκτες καὶ καταπτοημένες. Ἰδίως μετὰ τὴν ἀποτυχία καὶ τὸ ξεκλήρισμα τοῦ 1770 (Ὀρλωφικά). Τὸ δὲ σπουδαιότερο· Ἔλειπε ἡ ἑνότητα καὶ ὁμοψυχία.

"Ὤ, παιδιά μου, ὀρφανά μου, σκορπισμένα ᾿δῶ καὶ κεῖ", στέναζε ἡ πατρίδα.

Διότι ἑνοποιὸς ἀρχὴ (κυβέρνηση) στὸ Ἔθνος δὲν ὑπῆρχε.

Ἐνῶ ἀπ᾿ τὴν ἄλλη πλευρά, ἡ τυραννία τῶν Τούρκων εἶχε κάνει τοὺς χαρακτῆρες τῶν Ἑλλήνων σκληροὺς κι ἀτιθάσους, ὥστε αὐτοὶ νὰ μὴ μποροῦν νὰ συννενοηθοῦν καὶ νὰ πειθαρχήσουν γιὰ ἕναν κοινὸ σκοπό.

Κι᾿ ὅμως ἕνα θαῦμα συντελεῖται ἀπρόσμενα. Μιὰ βροχὴ ξαφνικὴ πέφτει στὸ φρυγμένο χῶμα, στὶς μαραμένες ψυχές. Πέφτει σὲ ὅλους, καὶ δὲν μένει Ἕλληνας ποὺ νὰ μὴν ξανανιώσει. Σηκώνει ζωηρὰ τὸ κεφάλι. Ἀστράφτουν τὰ βλέμματα. Συμπίπτουν τὰ πνεύματα. Συνεννοοῦνται καὶ συντονίζονται οἱ καρδιές.

Ἡ Φιλικὴ Ἑταιρεία ἦρθε κατόπιν. Οἱ μάχες, οἱ νίκες ἐπακολούθησαν. Ἀνδραγαθήματα καὶ κατορθώματα καὶ νίκες ἦταν τὸ ἀποκορύφωμα.

Τὸ πρῶτο ξεκίνημα ὅμως ἦταν αὐτὴ ἡ θεϊκὴ βροχή. Αὐτὸ τὸ θαῦμα μέσα στὶς ψυχὲς ποὺ τὸ ἔβρεξε κατακλυσμικὰ ἀπὸ τὸν Οὐρανὸ ὁ Θεός.

Καὶ σήμερα πάλι ξηρὸς ὁ τόπος. Ἀποδιοργανωμένες οἱ ψυχές. Ἀπὸ ἄλλες αἰτίες τώρα -τί σημασία; Εὐμάρεια, καλοπέραση, εὐδαιμονισμὸς μᾶς ἔχουν δηλητηριάσει. Μᾶς ἔχουν ναρκώσει. Τὰ ὅπλα τοῦ Πνεύματος, ποὺ πιστοποιοῦν τὴν ἐλευθερία καὶ τὴ διασφαλίζουν, βρίσκονται, δυστυχῶς, παρὰ πόδας. Τὰ ἰδανικὰ σὲ ὑποστολή. Ἡ διχόνοια σὲ ὑποτροπή.

Ἕνα θαῦμα ἀπὸ τὸν Οὐρανὸ προσμένουμε καὶ εὐχόμεθα. Ὁ Θεός, ὁ Παντοκράτωρ καὶ Ἀληθινός, ὁ προστάτης τοῦ Ἔθνους μας, νὰ βρέξει ἡμῖν «ὑετὸν πρώϊμον καὶ ὄψιμον, καθὼς ἔμπροσθεν (Ἰωήλ ι´23). Ἔστω καὶ ἀργά, ὄψιμον, καθυστερημένα. Νὰ δώσει Ἐκεῖνος αὐτὴν τὴ βροχὴ στὶς ψυχὲς ὅλων γιὰ Ἐλευθερία πραγματική, πνευματική, γιὰ ξανάνιωμα τοῦ Ἔθνους μας. Γιὰ ὁμόφωνη ἰαχή·

Ζήτω (ἂς ζῆ διηνεκῶς, ἀκμαῖο) τὸ εὐσεβὲς Ἔθνος, ζήτω ἡ ἑλληνικὴ καρδιά, ζήτω ἡ ἙλληνΟρθόδοξη Παράδοσή μας, ζήτω ἡ 25η Μαρτίου!

(ἄρθρο μου εἰς τὸ περιοδικὸ Πρὸς τὴν ΝΙΚΗΝ Νο.601, Μάρτιος 2000)