Καλή Ανάσταση!

Στη μοναξιά του δειλινού 

και στο χλωμό φεγγάρι,
σκιές γυρνάνε τ’ Ουρανού
κι αντιφεγγίζουν Χάρη.

Σκυφτά η πλάση και βουβά
μ' ορθάνοιχτο το βλέμμα,
προσμένει μ' άκρα σιωπή
του Πλαστουργού το αίμα.

Σχίζεται μέσ' στα βάθη της
και μέσ' στα σωθικά της,
σαλεύουν άψυχοι οι νεκροί
και τα δαιμονικά της.

Ντυμένος γη ο Παράδεισος
μαρτυρικά πεθαίνει,
σκιρτά ζωή η άβυσσος
ζωή Αναστημένη.

-Πού στέκεις άνθρωπε φτωχός
δειλός και πικραμένος;
κι εσύ κι εγώ στα κύματα ...
ληστής παραδομένος.

Μα ξημερώνει Ανάσταση!
κι ο πιο φτωχός γιορτάζει.
Γιατί για μας ξημέρωσε
για μας γλυκοχαράζει.

Δέξου στα σπλάγχνα σου το Φως
-σαν το ληστή σιμά Του,
ποια αβασάνιστη καρδιά
νιώθει τ’ ακούμπημά Του;

Και λερωμένα και σκυφτά
φέρε τα βήματά σου,
γιορτάζει η Γη κι ο Ουρανός,
μη λείπει η καρδιά σου.

Να, ξημερώνει Ανάσταση!
Κι η Ελπίδα προδομένη,
γεννά ξανά ζωή και Φως
Ζωή Αναστημένη!