Νεαρό ζεύγος περιμένουν παιδί. Κατά τις ενδεδειγμένες και συνειθισμένες εξετάσεις, διαπιστώνεται ότι περιμένουν δίδυμα. Αλλά όχι μόνο αυτό. Το ένα κοριτσάκι είναι υγιέστατο, αλλά το άλλο παρουσιάζει σημεία νοητικής καθυστέρησης και επι πλέον σημεία βαριάς καρδιοπάθειας. Οι γιατροί συνιστούν επέμβαση και αφαίρεση του εμβρύου αυτού. Οι γονείς συσκέπτονται με σοβαρότητα, προσεύχονται, αποθέτουν το πρόβλημα στην προσευχή του πνευματικού, προσήλθαν στην Θ.Κοινωνία, αλλά και σε ευλογημένες ευχές χαρισματικού Ιερέως στους Αγ.Ισιδώρους του Λυκαβητού και αποφασίζουν: Θα το κρατήσουμε! Και θα το ονομάσουμε μάλιστα Ισιδώρα, επικαλούμενοι την προστασία των Αγίων, όπου καταφύγαμε.
Τα πράγματα εξελίχθηκαν όπως ακριβώς τα προείπαν οι γιατροί. Η μικρή Ισιδώρα μπήκε στα βάσανα της ζωής από τα πρώτα βήματά της. Αλλεπάλληλες εγχειρήσεις. Αγκομαχητό..
Οι γονείς από κοντά με ατέλειωτα τρεξίματα. Να βρίσκονται πλάϊ στο παιδί, να παλεύουν και με το θηρίο της Γραφειοκρατίας... Οι νοσηλεύτριες, στο μεταξύ, να το αγαπήσουν το παιδάκι... Μόνες τους πρότειναν να γίνει η Βάπτισή του στο Νοσοκομείο (για κάθε ενδεχόμενο να είναι ασφαλισμένο) και παρέστησαν ευλαβικά την ώρα εκείνη. (είχα γράψει σχετικά:http://peripsyches.blogspot.com/2009/06/blog-post.html).
Και η Ισιδώρα έζησε! Βέβαια, ήταν και ο επόμενος Γολγοθάς. Η νοητική καθυστέρηση. Αλλά οι γονείς ακάθεκτοι στην αγάπη τους προς το παιδί. Το περιθάλπουν, του μιλούνε, επικοινωνούνε άριστα μαζί του. Και εκείνο, όπως βεβαιώνει η μητέρα, καθώς ενημερώνεται και από ειδικούς, παρουσιάζει ιδιαίτερη συναισθηματικότητα και αντιπροσφέρει γλυκύτατο χαμόγελο, αφοσίωση, ευγνωμοσύνη. Τους αποζημιώνει άριστα!
Προχωρούμε:
Άλλο νεαρό ζευγάρι περιμένει παιδί. Πηγαίνει στις ενδεδειγμένες εξετάσεις. Τί μήνυμα ακούει;
Το παιδάκι σας δεν θα έχει άκρα! Ούτε χέρια ούτε πόδια!
Κεραυνός! Περιμένοντας χαρά και κάνοντας τόσα όνειρα...
Τί κάνουμε τώρα;
Οι δυό γονείς, νέα παιδιά με αληθινή χριστιανοσύνη και αληθινή αγάπη, ασυζητητί αποφασίζουν. Είναι παιδί μας. Εϊναι δώρο Θεού. Θα το κρατήσουμε.
Κι αυτές τις μέρες γίνεται η βάπτιση..
Δυστυχώς, όλοι μας είμαστε επηρεασμένοι από την κοσμική νοοτροπία. Φανταζόμαστε επιτυχία και ευτυχία μιά κλασική διαδικασία, μιά στερεότυπη μορφή ζωής, συμβίωσης, τεκνοποιϊας, αποκτήσεως παιδιών, εξελίξεως και σταδιοδρομίας παιδιών... Και μέσα σ'αυτά τα πλασματικά όνειρα δεν χωράει ποτέ καμιά δοκιμασία..Ό,τι διαφορετικό οδηγεί στη δυστυχία..
Να όμως που εκλεκτές ψυχές γύρω μας μας διδάσκουν. Μπροστά στις δοκιμασίες δεν λιποψυχούν. Γιγαντώνονται. Και βαθαίνουν.
Αυτοί πιάνουν το βαθύτερο νόημα της ζωής. Αυτοί μπαίνουν στο πνεύμα της αληθινής αγάπης, της αληθινής πίστης του γνησίου νοήματος της ζωής, της ουσιαστικής ευτυχίας.
Και παραθέτω, με την ευκαιρία, δυό ακόμη παραδείγματα ανθρώπων χωρίς άκρα, οι οποίοι ούτε αποθαρρύνθηκαν, ούτε μειονέκτησαν, ούτε αδράνησαν ή μαράζωσαν, αλλά αντίθετα αναδείχθηκαν.
Ο ένας : Nick Vujicic γεννημένος το 1982 στην Μελβούρνη, εξαίρετος εμψυχωτής της νεολαίας.
Ο άλλος: Gregorii Zhuravlev - Γρηγόριος Ζουράβλεφ (1858-1916) εξαίρετος Αγιογράφος της Ρωσικής Εκκλησίας, του οποίου τον καιρό αυτό αναμένεται η ανακήρυξη σε Άγιο!!
Παραθέτω συμπληρωματικές λεπτομέρειες του βίου και του αγώνα τ
ους.Nick Vujicic
O Nick Vujicic είναι 29 ετών (2011). Γεννήθηκε χωρίς πόδια και χέρια ωστόσο από μέσα του πηγάζει τόση θετική ενέργεια που πολλοί τον θεωρούν αστείρευτη πηγή δύναμης. Αποδεικνύει πως αν έχεις θέληση δεν υπάρχει τίποτα ακατόρθωτο και δίνει πολύ κουράγιο στους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα με τον ίδιο.
Επίσης το έργο του αποτελεί ηθικό δίδαγμα για όλους εμάς τους αρτιμελείς που διστάζουμε να κάνουμε πράγματα, που παραπονιόμαστε ότι δεν μπορούμε. Ο Nick είναι η ενσάρκωση της φιλοσοφίας ''Δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω''. Ο ίδιος έχει κατασκευάσει μία ιστοσελίδα για να βοηθήσει και να νουθετήσει άτομα με κινητικές αναπηρίες.
Δες το βίντεο:
http://www.tlife.gr/Article/nickvujicic/0-9-564.html
Ο Nick Vujicic γεννήθηκε χωρίς άκρα.
Είναι από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα ανθρώπων που έχουν μέσα τους τέτοια δύναμη ψυχής που σε παρασέρνουν με την θετική ενέργεια τους.
Ο Nick Vujicic όχι μόνο δεν το έβαλε κάτω, αλλά ξεκίνησε και εκστρατεία για να μοιράσει τις εμπειρίες του και να δείξει στον κόσμο πως δεν είναι σε τόσο «κακή» θέση όπως νομίζουν πως είναι αλλά και να τους βοηθήσει να μην τα παρατήσουν ποτέ, όσο και αν οι εξωτερικοί παράγοντες δεν το επιτρέπουν.
Λογικό να σκεφτείτε πως ο Nick δεν έχει τίποτα να κάνει από το να κάθεται στην βοηθητική καρέκλα του εξαιτίας της μοίρας που τον έφερε σε αυτήν την θέση. Κι όμως έχει πολλές δραστηριότητες όπως κολύμβηση, ψάρεμα ακόμα και ποδόσφαιρο. Και φυσικά το αγαπημένο του χόμπι είναι να ταξιδεύει σε διάφορα μέρη και να επισκέπτεται σχολεία και φυλακές για να δώσει ένα μήνυμα αγάπης στον κόσμο.
Μπορείτε να δείτε χαρακτηριστικό
βίντεο εδώ: http://thelonapethano.gr/nick-vujicic-xoris-podia-kai-xeria/Why You Should Never Give Up οr Quit.
http://www.youtube.com/watch?v=my969ygh6lg&feature=player_embedded
Nick Vujicic: International Motivador-Inspirational Speaker
http://www.youtube.com/watch?v=MiSJxyjmIss&feature=related
Χωρίς χέρια, χωρίς πόδια χωρίς στενοχώριες με την δύναμη του Θεού
ΠΗΓΗ: http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2011/10/blog-post_1056.html#ixzz1dFZWJhMP
Δείτε το βίντεο http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2011/10/blog-post_1056.html
Χωρις χερια και πόδια. Γίγαντας με όλη τη σημασία
http://news24gr.blogspot.com/2011/03/blog-post_9880.html
Δείτε την καταπληκτική ιστορία ενός ανθρώπου, που γεννήθηκε χωρίς χέρια και πόδια, αλλά κατάφερε να γίνει παράδειγμα προς μίμηση, αντλώντας δύναμη από την πίστη του στον Χριστό. http://www.katrine.gr/2010/01/13/no-arms-no-legs-no-worries/
Χωρίς χέρια, χωρίς πόδια, χωρίς προβλήματα - No arms, no legs, no worries !!!!!!!
Χρόνια πολλά σε όλους και σε όλες! Η σημερινή ανάρτηση είναι αφιερωμένη σε έναν άνθρωπο πρότυπο, την ύπαρξη του οποίου έμαθα πριν λίγο καιρό και ομολογώ οτι υπέστην σοκ! Αξίζει να τον γνωρίσετε και εσείς και σε λίγο θα καταλάβετε τον λόγο!
Όλοι οι άνθρωποι έχουμε την τάση να είμαστε ανικανοποίητοι! Μπορεί να χρειαζόμαστε δέκα πράγματα για να είμαστε ευτυχισμένοι κι αν δεν έχουμε το ένα από αυτά, φλερτάρουμε με τη δυστυχία αναιρώντας με αυτόν τον τρόπο όλα τα υπόλοιπα εννιά που ήδη έχουμε!
Χωρίζουμε και νομίζουμε ότι ήρθε το τέλος του κόσμου. Χάνουμε τη δουλειά μας και μας πιάνει κατάθλιψη. Ανακαλύπτουμε ότι μας απατά ο σύντροφός μας και κυλιόμαστε στα πατώματα. Δεν ανταποκρίνεται στον έρωτά μας το αντικείμενο του πόθου μας και μελαγχολούμε «εως θανάτου». Γκρινιάζουμε για τα οικονομικά μας, επειδή δεν μπορούμε να αγοράσουμε το οποιοδήποτε καταναλωτικό αγαθό. Παίρνουμε λίγα κιλά και μας πιάνει υστερία!
Ο κατάλογος είναι πραγματικά ατελείωτος... Το ανθρώπινο είδος έχει όντως μεγάλο ταλέντο στο να εφευρίσκει πηγές πόνου και να κάνει τη ζωή του κόλαση! Μπορούμε να αυτομαστιγωνόμαστε καθημερινά για διαφορετικούς λόγους ή να έχουμε προσκόλληση σε ένα και μοναδικό βάσανο... Και τα χρόνια κυλούν.... και η ευτυχία είναι στιγμές... και η ζωή γίνεται ένας αγώνας, μια πάλη για ικανοποίηση των αναγκών μας! Αναγκών μηδαμινών. Αναγκών που ποτέ δεν τελειώνουν.
Η δυστυχία μας συντροφεύει αφήνοντας μια πικρή γεύση ανικανοποίητου στην καρδιά μας!
Δεν διαφέρω φυσικά από τους άλλους άνθρωπους... Κι εγώ πιάνω τον εαυτό μου να παγιδεύεται συχνά σε ανούσια και ψυχοφθόρα αδιέξοδα! Προσπαθώ όμως πάντα να σκέφτομαι ότι πρέπει πάνω από όλα να είμαι ευγνώμων για όλα όσα έχω (και είναι πάρα πολλά) και να μην γκρινιάζω για τα λίγα που δεν έχω (τα οποία είναι τελικά πολύ λίγα). Εισπνέοντας ευγνωμοσύνη κάνουμε τη ζωή μας πολύ καλύτερη και γεμάτη... Και εκπνέοντας δοξολογία, νιώθουμε το απόλυτο νόημα στη ζωή. Και προχωρούμε.
Ναι, φίλοι και φίλες μου! Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πολύ λιγότερα και είναι ικανοποιημένοι, ευτυχείς και ισορροπημένοι!
Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι ο Nick Vujicic!
Γεννήθηκε στην Μελβούρνη της Αυστραλίας το 1982, χωρίς χέρια και πόδια! Αποτελείται δηλαδή μόνο από έναν κορμό! Σήμερα ζει στην Καλιφόρνια. http://en.wikipedia.org/wiki/Nick_Vujicic
Όταν ήταν μικρός σκεφτόταν να αυτοκτονήσει, αλλά δίστασε τελικά για να μην στεναχωρήσει τους γονείς του. Η ζωή του άλλαξε και απέκτησε κάποιο νόημα, όταν είδε ότι δίνει κουράγιο στους άλλους! Σήμερα έχει ιδρύσει μια μη κερδοσκοπική οργάνωση ("life without limbs") και ταξιδεύει σε όλον τον κόσμο δίνοντας διαλέξεις και εμπνέοντας τους ανθρώπους με το παράδειγμά του.Αν τον ακούσετε στο βιντεάκι να μιλάει, κλείστε τα μάτια σας και είμαι σίγουρη ότι από τον τρόπο που μιλάει, τον τόνο της φωνής του δεν θα σχηματίσετε την εικόνα ενός ανάπηρου και χιλιοχτυπημένου από τη μοίρα κακομοίρη! Τουναντίον η φωνή του πάλλεται από ζωή και ικμάδα, είναι η φωνή ενός ικανοποιημένου, αισιόδοξου και χαρούμενου ανθρώπου που ξέρει να ξεπερνά τα προβλήματα και να ζει αληθινά....
Εύχομαι να σας αγγίξει ο Nick όσο και εμένα...Την επόμενη φορά που θα παραπονεθείτε για κάτι, αναρωτηθείτε αν πραγματικά αξίζει... Καλό σας απόγευμα!
http://nostimia.blogspot.com/2011/03/blog-post_25.html
Gregorii Zhuravlev
Ένας θαυμάσιος μαρτυρικός αγιογράφος χωρίς χέρια και πόδια!
Ο Γρηγόριος Ζουράβλεφ γεννήθηκε χωρίς χέρια και πόδια,το 1858 στο χωριό Ουτέβκα της Σαμάρας. Η μητέρα του ήταν μια γυναίκα με φόβο Θεού και δεν πείραξε το βρέφος, αφού την εποχή εκείνη υπήρχαν άνθρωποι που σκότωναν τα ανάπηρα παιδιά.
Η μητέρα του έκλαιγε για το βασανισμένο παιδί που είχε φέρει στον κόσμο. Ο θείος Ιωακείμ την προέτρεπε να τον δώσει στους τσιγγάνους: «Τι παιδί είναι αυτό χωρίς χέρια και πόδια, μόνο στόμα έχει. Να το δώσεις στους τσιγγάνους να το παίρνουν μαζί τους στην εμποροπανήγυρη να βγάζει και χρήματα»
Η μητέρα του Γρηγόρη ούτε που ήθελε να ακούσει: «Πρέπει να έχει μια οικογένεια. Ο Θεός δεν θα μας εγκαταλείψει»
Όταν τον βάπτισαν, ο ιερέας τους είπε: «Το φώς του Κυρίου κατέβηκε στην ψυχή αυτού του παιδιού. Ο Θεός δεν μας εδωσε το στόμα μόνο για να τρώμε, αλλά και για να κάνουμε πολλά θαυμαστά πράγματα. Αν και φαίνεται ανήμπορος, με αυτό το στόμα θα σας θρέψει όλους»!
Ο Γκρίσα μεγάλωσε, και σε πείσμα της αναπηρίας του ήταν εύθυμος και γεμάτος ζωή. Οι άνθρωποι ήταν εντυπωσιασμένοι από το γεγονός ότι ο Γρηγόρης ποτέ δεν απελπιζόνταν και του άρεσε να ψάλλει και να αστειεύεται.
Ο παππούς του τον ανέβαζε στους ώμους και τον έπαιρνε κάθε Κυριακή στην εκκλησία. Ο Γρηγόρης χαμογελαστός κοίταζε τις εικόνες και έλεγε χαμογελώντας: «Θέλω και εγώ να το φτιάξω αυτό»! Ο παππούς του στενοχωριόνταν όταν άκουγε την αθώα φωνούλα του, τον έβαζε να προσκυνήσει τις εικόνες και έφευγε στενοχωρημένος για το σπίτί του.
Ο μικρός Γρηγόρης είχε αγαπήσει όμως τον ιερέα και τις εικόνες που φώτιζαν την εκκλησία. Όταν τον έβαζαν να καθίσει στην πλαγιά, στον καθαρό αέρα, εκείνος, προς έκπληξη όλων και βοηθούμενος από μία δύναμη, κατρακυλούσε στην κατηφόρα και έφτανε μέχρι τον Οίκο του Κυρίου. Εκεί στεκόνταν ώρες ολόκληρες και κοίταζε λεπτομερώς κάθε εικόνα,κάθε μορφή αγιού και κάθε βιβλική σκηνή που έβλεπε αγιογραφημένη στους τοίχους.
Με το πινέλο στα δόντια
Μια μέρα ο Γρηγόρης σύρθηκε με την κοιλιά του και παίρνοντας ένα ξυλαράκι άρχισε να σχεδιάζει πάνω στο χώμα.Οι ζωγραφιές του ήταν πολύ εκφραστικές και διείσδυαν στην ουσία των πραγμάτων. Έβλεπε πράγματα που άλλοι δεν μπορούσαν να δουν. Ο παππούς του τον πήρε στο σχολείο και εκεί με υπομονή και απίστευτη θέληση έμαθε να γράφει κρατώντας το μολύβι στα δόντια.
Παρακολούθησε τα μαθήματα στο σχολείο μέχρι τον θάνατο του παππού του. Έπειτα δεν είχε ποιός να τον πάρει στο σχολείο. Επειδή όμως ήταν ο καλύτερος μαθητής, προικισμένος με ξεχωριστό ταλέντο, ο δάσκαλός του πήγε να μιλήσει γι'αυτόν στον κυβερνήτη της Σαμάρας.
Έτσι ο Γρηγόρης έφτασε στο γυμνάσιο της Σαμάρας όπου ήταν από τους καλύτερους μαθητές. Επειδή είχε μια πολύ καλή ψυχή και εξαιρετικό μυαλό οι συμμαθητές του τον βοηθούσαν και του έδειχναν στοργή. Κοντά στα γυμνασιακά μαθήματα είχε την τύχη να γίνει μαθητής ενός από τους καλύτερου αγιογράφους της πόλης. Μόλις μπήκε στο εργαστήριο αγιογραφίας, η χαρακτηριστική μυρωδιά τον έκανε να αισθανθεί σαν στο σπίτι του. Η αρχή ήταν δύσκολη, επειδή ο δάσκαλός του ήταν πολύ αυστηρός. Σταδιακά έμαθε την αλφαβήτα της αγιογραφίας κρατώντας το πινέλο στα δόντια.
Μετά από λίγα χρόνια έφτασε η στιγμή να δώσει απολυτήριες εξετάσεις. Έπρεπε σε λίγες ώρες να αγιογραφήσει μια περίπλοκη εικόνα. Αυτή η μάχη με τον χρόνο ήταν τρομερά πιεστική για εκείνον. Δάκρυα έτρεχαν στα μάγουλά του, ενώ ο λαιμός και το σβέρκο τον πονούσαν πολύ. Μετά από τρεις ώρες τιτάνιας δουλειάς ο Γρηγόρης τελείωσε την εικόνα. Τα κόκκινα από τον πόνο μάτια του εξέφραζαν μεγάλη ευτυχία.
Ήταν ένα αληθινό αριστούργημα. Ο δάσκαλός του την ενέκρινε. Την ίδια στιγμή ο Γρηγόρης σωριαστηκε κάτω με μυικούς σπασμούς. Δεν μπορούσε να βγάλει το πινέλο ανάμεσα από τα δόντια του. Χρειάστηκε να φέρουν ζεστές πετσέτες, για να μπορέσουν να βγάλουν το πινέλο από το στόμα του.
Η προφητεία του ιερέα κατά τη βάπτισή του άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά.
Μια εικόνα για τον τσάρο
Στα 22 του ο Γρηγόρης γύρισε στο χωριό του την Ουτέβκα, όπου άρχισε να αγιογραφεί εικόνες κατά παραγγελία κυρίως για τους πλούσιους. Ερχόνταν άνθρωποι απ'όλη την Ρωσία και πλήρωναν πολλά χρήματα για μια εικόνα. Έλεγαν ότι ο Γρηγόρης έχει τη χάρη του Θεού και ότι οι εικόνες του είναι θαυματουργές, αφού χωρίς τη χάρη του Θεού δεν θα μπορούσε να ζωγραφίζει τόσο καλά με το στόμα.
Σήμερα έχουν βρεθεί εικόνες του και εκτός Ρωσίας. Το 1985 βρέθηκε τυχαία μια εικόνα του στην Βοσνία. Στην πίσω μεριά έγραφε: «Η εικόνα αυτή αγιογραφήθηκε εξ ολοκλήρου με το στόμα από τον χωρίς χέρια και πόδια χωριάτη Γρηγόριο Γιουράβλεφ, από το χωριό Ουτέβκα της Σαμάρας».
Στα αρχεία της πόλης Σαμάρα υπάρχει καταγεγραμμένη από το 1884 μια αίτηση του Γρηγορίου προς τον κυβερνήτη της πόλης, ο οποίος τον είχε βοηθήσει να τελειώσει τις σπουδές του. Ζήτησε τη μεσολάβησή του για να στείλει ένα γράμμα προς τον μέλλοντα τσάρο Νικόλαο. Σε αυτό το γράμμα περιγράφει την κατάστασή του και τον τρόπο με τον οποίο ζωγραφίζει και ζητάει να δεχθεί να του δωρήσει μια εικόνα του Αγίου Νικολάου αγιογραφημένη από τον ίδιο.
Εντυπωσιασμένος ο τσάρος Αλέξανδρος ο Γ τον κάλεσε στο παλάτι στην Αγία Πετρούπολη. Εκεί ο ζωγράφος έφτιαξε το πορτραίτο της οικογένειας Ρομανώφ. Ο τσάρος ήταν τόσο ενθουσιασμένος που του πρόσφερε μία μηνιαία σύνταξη 25 χρυσών ρουβλίων. Επίσης του χάρισε μία τρόικα (σ.σ.ρωσικό έλκηθρο το οποίο σέρνουν τρία άλογα) για να διευκολύνεται στις μετακινήσεις του. Έκεινος όμως το δώρησε στην κοινότητα του χωριού του. Πάντα πρόσχαρος και δυνατός βοηθούσε όσο μπορούσε τους συγχωριανούς του.
Μαρτύριο
Την επομένη της επισκέψεώς του στο παλάτι χρονιά, άρχισε να χτίζεται στο χωριό μιά πολύ μεγάλη εκκλησία αφιερωμένη στην Αγία Τριάδα υπό την γενική επίβλεψη του Γρηγορίου. Ο ίδιος θα αγιογραφούσε τον τρούλο και τους τοίχους.
Βοηθούμενος από τον αδελφό του Αθανάσιο του πήρε πολύ καιρό μεχρι να αγιογραφήσει την εμφάνιση της Αγίας Τριάδος στον πατριάρχη Αβραάμ στην δρυ Μαμβρή. Ήταν ένα ακριβές αντίγραφο της γνωστής εικόνας του Ρουμπλιώφ.
Εκείνο όμως που τον βασάνισε τρομερά ήταν ο θόλος του ναού. Την αγιογραφική απεικόνιση την είχε επιλέξει ο ίδιος. Η Αγία Τριάδα και επτά αρχάγγελοι. Κάτω από το ταβάνι και κρατημένος από σχοινιά, τον είχε καταβάλει ο πόνος και η κούραση. Στην πλάτη είχε βαθιές πληγές από τα σχοινιά. Το χρώμα έτρεχε στα μάτια του και σχεδάν είχε χάσει την όρασή του. Τα χείλη του είχαν σκάσει, ενώ τα δόντια του είχαν αρχίσει να τρίβονται. Η προσευχή του προς την Παναγία του έδινε δύναμη να αποπερατώσει αυτήν την τρομερή εργασία. Το βράδυ που καθόναταν να φάει δεν μπορούσε από τους πόνους, ενώ η οικογένειά του τού έλεγε: «Είσαι μάρτυράς Γκρίσα, είσαι ο μάρτυράς μας»!
Μέρα με τη μέρα, μήνα με τον μήνα, χρόνο με τον χρόνο, με πίστη, με ταπείνωση και με αυτοθυσία ο Γρηγόρης τελείωσε την εσωτερική αγιογράφηση. Το 1892 έγιναν τα εγκαίνια του Ιερού Ναού της Αγίας Τριάδος. Παρευρέθη όλο το χωριό και προσευχήθηκαν για όσους κοπίασαν για να χτιστεί
Κατά τον Α Παγκ.Πόλεμο ο Γρηγόριος έπεσε σε κατάθλιψη. Όντας άρρωστος είχε μια αποκάλυψη: «Σύντομα θα έρθουν δύσκολοι καιροί, και κανένας δεν θα έχει ανάγκη τις εικόνες του. Μετά από έναν χρόνο επαληθεύτηκε. Ο 20ος αιώνας ήταν για τη Ρωσία ο αιώνας του πόνου, των εγκλημάτων και της αυτοκαταστροφής, εξαιτίας του σκληρού αθεισμού. Αν και παντού οι άθεοι κομμουνιστές γκρέμιζαν εκκλησίες, στην Ουτέβκα η εκκλησία άντεξε μέχρι το 1934. Τότε την έκλεισαν και ανατίναξαν το καμπαναριό. Κατέβασαν τις εικόνες από τους τοίχους και τις πέταξαν στο κοιμητήριο για να τις κάψουν. Ευτυχώς τη νύχτα οι χωρικοί κατάφεραν να πάρουν πολλές εικόνες και να τις κρύψουν. Έτσι πολλές από τις εικόνες του σώθηκαν.
Ευτυχώς ο Γρηγόριος δεν πρόλαβε να δει όλον αυτόν τον πόνο και τις καταστροφές. Πέθανε πριν από την Οκτωβριανή επανάσταση στις 16 Φεβρουαρίου 1916, σε ηλικία 58 ετών, και τον έθαψαν στην εκκλησία για την οποία πόνεσε το ήδη πονεμένο κορμί του. Στον τάφο του υπάρχει ένας απλός σταυρός και επάνω γράφει: «Ecce Homo» ''Ιδού ο Άνθρωπος''. Είναι τα λόγια που είπε ο Πόντιος Πιλάτος εν όψει των παθών του Κυρίου. Αυτά τα λόγια μπορεί να προφέρει δικαίως κάποιος στο τέλος μιας τέτοιας ζωής, όπως ήταν αυτή του Γρηγορίου Ζουράβλεφ.
Σήμερα οι κάτοικοι της περιοχής έχουν δωρήσει στον ναό όσες εικόνες του Γρηγορίου έχουν κληρονομήσει από τους προγόνους τους. Από το Καζακστάν έφτασε η εικόνα των Αγ.Κυρίλλου και Μεθοδίου και από την Μόσχα η εικόνα του Αγ.Λέοντος πάπα Ρώμης. Ο ιερέας του ναού Ανατόλι Κοπάτσι έχει ανακαινίσει τον ναό-μνημείο της ρωσικής κληρονομιάς, όπου σκοπεύει να μαζέψει όλα τα έργα του Γρηγορίου. Ηδη ο ιερέας έχει μαζέψει και στείλει στην Σύνοδο τα απαραίτητα στοιχεία με την πρόταση να αγιοκαταταχθεί!..
μετάφραση-επιμέλεια:www.proskynitis.blogspot.com
ΠΗΓΗ: http://www.formula-as.ro/2010/942/spiritualitate-39/iconarul-cel-schilod-din-samara-13054
http://proskynitis.blogspot.com/2011/05/gregorii-zhuravlev.html
