Λέμε πολλὰ λόγια καὶ δὲν μποροῦμε νὰ συνεννοηθοῦμε οἱ ἄνθρωποι τοῦ σήμερα, διότι δὲν ἔχουμε καλλιεργήσει τὴν ἀληθινὴ ψυχικὴ ἐπικοινωνία.

Ἀγωνιοῦμε, ἂν ὁ ἄλλος μᾶς παρακολουθεῖ καὶ μᾶς καταλαβαίνει στὸ ἀκατάσχετο παραμιλητό μας. Σπεύδουμε καὶ ἀδημονοῦμε νὰ προλάβουμε νὰ τὰ ποῦμε ὅλα ὅσα νιώθουμε, ἔχοντας καθηλώσει τὸν ἄλλον μὲ τὸ μονόλογο τῆς μοναξιᾶς μας..

Ἀγνοοῦμε τὸ "ἂν" καὶ τὸ "πῶς" καὶ ἀδυνατοῦμε νὰ ἀδειάσουμε ἀπὸ τὸ «ἐγὼ» καὶ νὰ ἐγκύψουμε πάνω στὸ «ἐσὺ» καὶ νὰ τὸ σπουδάσουμε μὲ βαθὺ ἐνδιαφέρον καὶ σεβασμὸ καὶ κατάνυξη ἀκόμη. Νὰ συναντήσουμε τὴν ψυχὴ τοῦ ἀδελφοῦ μας..

Νὰ ὑλοποιήσουμε ἔτσι τὴν «κοινωνία», γιὰ τὴν ὁποία μᾶς ἔπλασε ὁ Θεὸς, καὶ ἡ ὁποία συνιστᾷ τὸ κύριο γνώρισμα τῆς θείας εἰκόνος μέσα μας.

Ἔχοντας ψυχικὴ ἐπαφὴ μὲ τὸν ἄλλον, πολλὲς φορὲς δὲ χρειάζονται καθόλου λόγια. Συνεννοούμαστε ἀμέσως.

Ὁ ἔνας εἶναι μέσα στὸ πνεῦμα καὶ στὴν ψυχὴ τοῦ ἄλλου. Συμπληρώνει τὴ φράσι, ὁλοκληρώνει τὴ σκέψη ἐκείνου.

Ζῇ ἀπέριττα καὶ φυσιολογικὰ τὴν ὁμόνοια καὶ τὴν σύμπνοια, τὴν ἁρμονία· ὧν οὐδὲν ποθεινότερον..