Ὁ Ἅγιος Λουκᾶς ὁ ἰατρὸς, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως τῆς Κριμαίας (11 Ἰουνίου), εἶναι μία ξεχωριστὴ περίπτωση Ἁγίου,γιατὶ εἶναι καὶ Ἀνάργυρος καὶ Ἐπίσκοπος.
Ἐκ τῶν μέχρι τώρα γνωστῶν Ἀναργύρων, κανένας δὲν ἦταν Ἐπίσκοπος. Ἦταν ἢ Ὅσιοι ἢ Μάρτυρες.
Καὶ τίθεται ἕνα ζήτημα· ποιὸ εἶναι τὸ ἰσχυρότερο· τὸ Ἐπίσκοπος ἢ τὸ Ἀνάργυρος-θεραπευτὴς ἰατρός.
Δὲν ἔχουμε ἄλλη περίπτωση -ἐπαναλαμβάνω- κάποιου Ἁγίου, ποὺ νὰ εἶναι καὶ Ἱεράρχης καὶ ἰατρὸς Ἀνάργυρος.
Ὁπότε, ἀνάλογα πῶς τὸ αἰσθάνεται ὁ Λειτουργὸς τὸν μνημονεύουμε.

Ὁ Ἱεράρχης εἶναι μεγάλη, ὑψηλὴ βαθμίδα ἁγιοσύνης καὶ γι᾿αὐτὸ μνημονεύονται οἱ Ἱεράρχες ἀμέσως μετὰ τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους.
Ἀλλὰ καὶ οἱ ἅγιοι Ἀνάργυροι, γενικῶς, ἀποτελοῦν ἐξαιρετικὴ περίπτωση. Ἂν καὶ μνημονεύονται στὸ τέλος ὅλων τῶν Ἁγίων, ἀποτελοῦν ἐμφανῶς ἔκτακτη κατηγορία Ἁγίων, ἐκτὸς τῆς γνωστῆς ἱεραρχικῆς κλίμακος (Ἀπόστολοι-Ἱεράρχες-Μάρτυρες-Ὅσιοι).

Ἐν προκειμένῳ, αἰσθάνομαι ὅτι εἶναι προσφυέστερο νὰ μνημονεύεται ὁ Ἐν Ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν Λουκᾶς ὁ ἰατρός, μεταξὺ τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων.
Μεγάλο-μέγιστο ἀγαθὸ ἡ ὑγεία γιὰ τὸν ἄνθρωπο, θεῖο δῶρο, οὐράνιο, ἔκφραση θεϊκῆς μεγαλοδωρίας καὶ ἐλέους.
Καὶ οἱ Ἅγιοι, ποὺ συντελοῦν στὴν ὑγεία, ἑπομένως, πρέπει εἶναι ἐξαιρετικὰ τετιμημένοι..