Εφόδια για μια σπουδαία ζωή..

 

Έδωσαν τα πάντα οι γονείς μας, για να μας εφοδιάσουν για τη ζωή.

Δούλεψαν σκληρά, με άφθονο ιδρώτα, για να μας χαρίσουν ευκαιρίες με ξένες γλώσσες, με μουσική, με επιδόσεις αθλητισμού, με καλλιτεχνικές εξασκήσεις και μυήσεις.

Μας εξώθησαν επίμονα για Γνώσεις, για Σπουδές και Εξετάσεις, για προωθήσεις, πτυχία και διακρίσεις.

Ήθελαν να γίνουμε κάτι μεγάλο μέσα στην Κοινωνία, να πράξουμε κάτι σημαντικό στη διαδρομή της ζωής μας, να αποκτήσουμε όνομα και δημοσιότητα, σπουδαίοι και διακεκριμένοι, ίσως και επιφανείς ηγέτες.. και να τιμήσουμε, βέβαια, το όνομά τους..

Τελικά, κατατσακισμένοι κι εμείς από την υπερπροσπάθεια, διαπιστώσαμε ότι δεν είμαστε πια και μοναδικοί.. Υπήρχαν πολλοί συναγωνιστές, αλλά και ανταγωνιστές, άλλοι όντως πιο προσοντούχοι από μας, κι άλλοι απλώς πιο διεκδικητικοί και μαχητικοί -έως εριστικοί!.   

Και αποσυρθήκαμε στην άκρη μας και ηρεμήσαμε.

Τότε ακριβώς ήταν, που αναζητήσαμε νόημα στη ζωή και τις επιλογές μας.

Έπρεπε και να συμβιβασθούμε με την μη διάκριση, την μη δόξα.. 

Μου έλεγε ένας φίλος μου, πραγματικά ταλαντούχος αυτός, αριστούχος στο Γερμανικό και κατόπιν στις περαιτέρω σπουδές, με υποτροφία στη Γερμανία, με μόνο μειονέκτημα την ευγένεια του ήθους του και την μη φιλοδοξία και την μη «μαχητικότητα», αυτήν την αναγκαία «ικανότητα» να αντιμάχεται και να υποσκελίζει όλους τους άλλους: «Εντάξει, απέτυχα στη ζωή. Το αποδέχομαι. Με κάποιο πόνο, κάποια θλίψη, αλλά το αποδέχομαι».. 

Κι εδώ εγείρεται το μέγα πρόβλημα. Με όλη αυτήν την υπερπροσπάθεια εφοδιασμού -το σκέφθηκαν άραγε οι γονείς μας;- πώς θα μπορούσαμε να συμβιβασθούμε, αν δεν;;;

Σοβαροί άνθρωποι. Με αρχές. Και με ευσέβεια..

Αλλά ενδοκοσμικοί.. 

Τί επιζητούμε στη ζωή μας; Ποιά τα ουσιώδη για τους στόχους μας; 

Ποιό το κεντρικό νόημα, για να πούμε «χαλάλι που ζω» (τραγούδι της Χ.Αλεξίου)

Για να φτάσουμε στον Επίλογο και να πούμε «εκπλήρωσα έναν προορισμό, που με γέμισε, που θα δεχθεί και θα εγκρίνει τελικά ο Παντοκράτορος Κύριος και Δημιουργός μου και Αγωνοθέτης, το έργο μου και τον κόπο μου και θα με στεφανώσει μ'ένα κλωναράκι αγριελιάς...

Κάνετε κλικ στην εικόνα, για να ακούσετε..

 

Δώσ’ μου ένα σύνορο να περπατώ,

Δώσ’ μου ένα όνομα να μη χαθώ,

Δώσ’ μου ένα όνειρο να κρατηθώ,

Δώσ’ μου ένα όραμα ν’ αντισταθώ.

Δώσ’ μου ένα παιδί να εξομολογηθώ,

Δώσ’ μου ένα φιλί να πλύνω το κακό,

Ξύπνησέ με το πρωί μ’ ένα σκοπό,

που να λέει «χαλάλι στη ζωή που ζω».