.

Υπάρχουν περίοδοι πνευματικής και ψυχικής ευδίας.
Όλα βαίνουν καλώς, ο ορίζοντας λάμπει ανέφελος, φωτεινός, ειρηνικός.
Ο πνευματικός πατέρας και τα τέκνα του επιδίδονται στην προσωπική καλλιέργεια, το βάθος της αυτογνωσίας, τα μυστικά του πνευματικού αγώνος και προπαντός στη νοερή εμβάθυνση Θεολογίας και Θεογνωσίας, της ποθητής Θεοκοινωνίας.

Όταν συννεφιάζει το περιβάλλον,
και πειρασμοί απρόσμενοι προκύπτουν;

Και αυτό προς οικοδομήν είναι.
Το επιτρέπει ο Πανάγαθος και Πάνσοφος Θεός για καλό.

Για να μην χαλαρώνουμε και τελματώνουμε σε τρυφή και άνεση, τα οποία είναι ασύμβατα με τον σκοπό της επιγείου ζωής, του ενταύθα σταδίου αγώνος.

Για να εξασκούμεθα και σε στιβαρότητα. Πνευματικότητα είναι και η πραότητα και η υποχωρητικότητα. Αλλά πνευματικότητα αναγκαία είναι και η σταθερότητα περί το δίκαιον και το ορθόν. Συμβιβαστικότητα, υποχωρητικότητα υπέρ της ειρήνης, αλλά όχι ενδοτικότητα. Η ενδοτικότητα δεν είναι αρετή.

Για να μπορούν τα πνευματικά τέκνα να παρατηρούν και να αφομοιώνουν το "πνεύμα" του πατέρα τους.
Πνεύμα Αληθείας, αλλά και πνεύμα Ανωτερότητος και Ειρήνης, πνεύμα μη πάθους.
Και αυτό αφ'ενός να τους διδάσκει και να τους σοφίζει.
Αλλά και το σπουδαιότερο: Να πείθονται δια της πίστεως και δια της εσωτερικής πληροφορίας της ψυχής τους, ότι ο πνευματικός τους καθοδηγός "πνεύμα Θεού έχει" (Α'Κορ.ζ'40) και "νουν Χριστού" (Α'Κορ.β'16) και αρά μπορούν άφοβα να συνεχίσουν να τον εμπιστεύονται και να τον ακολουθούν..