Γύρω από τον πνευματικό καθοδηγό..

Ἐκεῖνος ἦν ὁ λύχνος, ὁ καιόμενος καὶ φαίνων. 

Ὑμεῖς δὲ ἠθελήσατε ἀγαλλιαθῆναι πρὸς ὥραν ἐν τῷ φωτὶ αὐτοῦ. (Ἰω. ε´35)

 

Ο Κύριος μιλούσε κάποτε προς τους δυσπιστούντες Ιουδαίους. Απηύθυνε, ουσιαστικά έκκληση -ύστατες εκκλήσεις- για να αναγνωρίσουν αυτοί την άνωθεν συγκατάβαση του Θεού και την πρόσκληση προς σωτηρίαν.

  Και έφερε στη μέση το προοδρομικό έργο του Ιωάννου, το οποίο το είχαν αφήσει αναξιοποίητο οι θλιβεροί λάτρεις του αρχαίου νόμου και των τύπων, προπαντός δε φανατικοί υπέρμαχοι και «προσκυνηταί» του «εγώ» τους.

Τους λέγει: Ιδού. Ήρθε ο Τίμιος Πρόδρομος, 
για να ταράξει τα λιμνάζοντα ύδατα 
και να σας προετοιμάσει για την υποδοχή της «ερχομένης Βασιλείας». 
Ήρθε ως λύχνος, ο οποίος έκαιγε με θείο ζήλο και θεία φλόγα, 
με καθαρότητα και αγνότητα ψυχής,
φως πίστεως, αληθείας και γνήσιας ευλαβείας να σκορπίζει.. 
Καιόμενος. Αναλίσκοντας τον ίδιο τον εαυτό του, για χάρη σας..
 

Και εσείς ξαφνιασθήκατε ευχάριστα μπροστά στην μοναδικότητα της ασκητικής αυτής μορφής, μπροστά στην απρόσμενη αγιότητα, που έλαμψε μέσα στη μουχρή μελαγχολία και την απελπισία σας, αφού ήσαστε λαός «καθήμενος εν σκότει και σκιά θανάτου».

Τρέξατε να δείτε και να ακούσετε τον ουρανόσταλτο εκείνον άνθρωπο, που δεν είχε τίποτε από κοσμικές βλέψεις και συμφέροντα και υπολογισμούς, που συνήρπαζε, αλλά δεν ήταν δημαγωγός, που δεν τον σκίαζε ούτε ίχνος εγωϊσμού και αυτοπροβολής και προσωπικής απολαυής, που έβγαζε απλά μια αύρα Πνεύματος και Ουρανού..

Πλην όμως σταθήκατε μόνο μέχρι εκεί. Μια γεύση μόνο. Μια στιγμή ψυχικής αγαλλιάσεως. Μια κλεφτή ανάσα αληθινής ζωής.

Δεν θέλατε τίποτε παραπάνω! Δε θέλατε τη ζωή!

Ξαναγυρίσατε αυτάρκεις την απόλυτη ένδειά σας!..

Πολύς λαός, και τελώνες και αμαρτωλοί, ανταποκρίθηκαν ολόθερμα. Προσήλθαν στο Βάπτισμα του Ιωάννου, εξομολογούμενοι ταπεινά και αναμοχλευμένα τις αμαρτίες τους και αποζητώντας την προσδοκώμενη ολοτελή κάθαρση και τον αγιασμό.

Αλλά κάποιοι άλλοι, με θολά κίνητρα και αμφίβολη ψυχική ποιότητα, έστρεψαν τα νώτα και έφυγαν.

Ε, παραπήγαινε να σκύψουν κεφάλι και να ταπεινωθούν..

Στο κάτω-κάτω είχαν τηρήσει όλα τα τυπικά του Νόμου, ήταν και πολύ εντάξει. (Λουκ.ζ´29-30).

Καὶ πᾶς ὁ λαὸς ἀκούσας καὶ οἱ τελῶναι ἐδικαίωσαν τὸν Θεόν, βαπτισθέντες τὸ βάπτισμα Ἰωάννου. Οἱ δὲ Φαρισαῖοι καὶ οἱ νομικοὶ τὴν βουλὴν τοῦ Θεοῦ ἠθέτησαν εἰς ἑαυτούς, μὴ βαπτισθέντες ὑπ᾿ αὐτοῦ.

Εδώ αξίζει να σημειώσουμε το εξής δραματικό, που συμβαίνει στην ανθρώπινη ζωή:

Όταν ένας δημαγωγός δραστηριοποιείται και προσπαθεί έντεχνα να υποκλέψει την εμπιστοσύνη και να καταστρατηγήσει και καταλύσει την ελευθερία των ανθρώπων (που έχουν ενταχθεί σε μάζα) επιτυγχάνει απολύτως και αποθεώνεται..

Αν ένας ηγέτης έντιμος βασίζεται στην αξία της προσωπικότητος των ανθρώπων και τους τιμά και τους σέβεται και ποντάρει στην πραγματική τους ελευθερία και ανάδειξη της ωριμότητος και καθαρότητος της ψυχής, δεν γίνεται συνήθως δεκτός.. πρβλ. «ἐλήλυθα ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Πατρός, καὶ οὐ λαμβάνετέ με. Ἐάν ἄλλος ἔλθῃ ἐν τῷ ὀνόματι τῷ ἰδίῳ [=του εαυτού του], ἐκεῖνον λήψεσθε». (Ἰω.ε´43)

Στρέφω τώρα τον λόγο στο σήμερα.

Υπάρχουν άνθρωποι, που περιτριγυρίζουν και προσέρχονται σε κάποιον εργάτη του Ευαγγελίου και διάκονο της Εκκλησίας.

Ελκύονται, εντυπωσιάζονται, συγκινούνται..

Αισθάνονται κολακευμένοι, διότι κάποιος τους υπολογίζει, τους τιμά, τους προσφέρει καλωσύνη..

Καλύπτουν ίσως κάποια συναισθηματικά ή κοινωνικά ή ψυχολογικά κενά τους..

Εντρυφούν επίσης (με τρόπο διανοητικό και επιδερμικό) σε κάποια κηρύγματα, που τα βρίσκουν πρωτότυπα ως νοήματα ή ..λογοτεχνικά ως έκφραση!

Όταν όμως περάσει λίγος καιρός, ξεθυμαίνει ο ενθουσιασμός τους.

Θέλουν κάτι πιο «καινούργιο», να τους εντυπωσιάσει, να ταρακουνήσει το τέλμα τους, μια αθυμία και ακηδία, που τους δυναστεύει..

Παράλληλα, όταν βλέπουν ότι τους ζητείται να υπερβούν τα πρώτα συναισθήματα και να εργασθούν βαθύτερα στην ψυχή τους, «την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια».

 Ο διάκονος της Εκκλησίας δεν έχει κάτι να ζημιώσει. Αντίθετα οικονομεί τον χρόνο του, για να υπηρετήσει άλλες ψυχές, πιο δεκτικές.

Όμως ο καθένας χρειάζεται να σταθμίζει την πολιτεία του, ως κατενώπιον Θεού.

Και αν βρεί κάποτε κάποιον πνευματικό, που θα τον αντιμετωπίσει με αγάπη αλλά και ευθύτητα, ας ανοίξει εκεί την καρδιά του και ας βρει το τί έφταιξε στη ζωή του..

Εννοείται, ότι υπάρχουν περιπτώσεις, όπου ο άνθρωπος ειλικρινά διψάει κάτι, που να του ταιριάζει, κάποιον που να συντονισθεί επακριβώς και να προχωρήσει.

Τα σωστά κίνητρά του φαίνονται από την πρόοδό του. Από το ήθος του. Από την πνευματική άνοδο και εξευγενισμό της ψυχής του.

Και είναι σίγουρα, σιγουρότατα, χαρά για τον προηγούμενο πνευματικό, που βρήκε τρόπο «να αναπαυθεί», να «ταιριάξει», να ξεκινήσει μια ουσιαστική πνευματική ζωή.