Δεκαπενταύγουστος

Γιὰ τὴν Παναγία μας.

Ἀδυνατοῦμε νὰ κατανοήσουμε ἢ καὶ ἀπόμακρα ἁπλῶς νὰ συλλάβουμε τὸ ὕψος τῆς Χάριτος καὶ τὴν ἄφθαστη δόξα τῆς Ἁγιότητος Της.

Αἰσθανόμαστε ὅτι πάντα μένουμε μακρυά, πάντοτε μᾶς διαφεύγει τὸ Μυστήριο Της, παραμένοντας ἀσύλληπτο.

Γιατί;

Διότι ὄντως εἶναι ἀσύλληπτο. Καὶ ἐμεῖς κατ᾿ ἐξοχὴν χοϊκοί. Δὲν ἔχουμε «προσλαμβάνουσες παραστάσεις».

Ἀλλὰ καὶ διότι ἡ ἀπερινόητη ταπείνωση Της μᾶς ἐμποδίζει νὰ Τὴν προσεγγίσουμε καὶ νὰ τὴν θαυμάσουμε, οὕτως ὥστε μόνον πρὸς τὸν Θεάνθρωπον Υἱὸν Της καὶ Λυτρωτὴν καὶ Θεὸν νὰ ἐνατενίζουμε, νὰ προστρέχουμε, νὰ ἑλκυώμεθα καὶ ἀφοσιούμεθα.