Η εικονογραφία στην Ορθόδοξη Εκκλησία κάνει αναμφιβόλως Θεολογία, εκφράζει την ορθόδοξη πίστη με κάθε δυνατή ακρίβεια, διδάσκει το ορθόδοξο Δόγμα, καλλιεργεί την ορθόδοξη ευσέβεια. Γι’αυτό το λόγο και απαιτεί πολύ σφιχτοδεμένη και διακεκριμένη Θεολογική εμβρίθεια από τον αγιογράφο.
Δεν είναι αρκετή μια γενικώς πίστη και ευσέβεια ή γενικώς καλή διάθεση και έμπνευση.
Απαιτείται βαθειά αφομοίωση της ορθοδόξου θεολογίας.
Στην εικόνα αυτή του Ιωσήφ με την Παναγία και το θείο Βρέφος έχουμε μία έκφραση οικογενειακότητος. Βλέπουμε μια οικογένεια.
Κάποιοι -συνήθως παπικοί- συνηθίζουν να λένε «η Αγία Οικογένεια». Δεν είναι ακριβές.
Ο Ιωσήφ ευρίσκεται σταθερά εκτός.
Η σχέση προσώπων είναι μοναδική: η Θεοτόκος με τον Υιόν της, τον Θεάνθρωπον Κύριον Ιησούν.
Θεός κενωθείς! Και η τεθεωμένη Πάναγνος Μήτηρ Αυτού.
Άλλος ουδείς εντός του ειδικού αυτού δεσμού.
Ο Ιωσήφ γιατί περιβάλλει έτσι την Θεοτόκο; Στοργικά, προστατευτικά και περιεκτικά. Σαν να είναι ο επικεφαλής μιάς οικογενείας.. Σαν να είναι ο συνεκτικός δεσμός των τριών προσώπων.. Όχι! 
Στην Βυζαντινή αγιογραφία πάντα ο Ιωσήφ βρίσκεται ξεχωριστά σε μια άκρη, στοχαζόμενος, σοβαρός, εμβαθύνων στο μέγα μυστήριο.
Φύλαξ, υπηρέτης και μάρτυς του μεγάλου θαύματος. Και διάκονος για να συντηρήσει την Παναγία και το Βρέφος, μαζί με τα δικά του 6 ή 7 τέκνα.
Διάκονος σιωπηρός, έμφοβος, απόμακρος.. Ξένος προς το Μυστήριον Ξένον..

Στην άλλη εικόνα βλέπουμε την απεικόνιση μιάς εικογενείας (εξώφυλλο από ένα βιβλιο των Εκδόσεων Παρρησία) απ’όπου, ως φαίνεται εμπνεύσθηκε ο Αγιογράφος. Αλλά εκεί είναι μιά φυσική οικογένεια. Και τόσο περισσότερο μπορούμε να καταλάβουμε την διαφορά..