ΑΓΝΟΤΗΣ διὰ τῆς Χάριτος«Ὁ τὴν ἑαυτοῦ σάρκα βουληθεὶς νικῆσαι ἢ πολεμῆσαι ἐξ ἑαυτοῦ εἰς μάτην τρέχει· ἐὰν γὰρ μὴ Κύριος καταλύσῃ οἶκον σαρκὸς καὶ οἰκοδομήσῃ οἶκον ψυχῆς, εἰς μάτην ἐνήστευσε καὶ ἠγρύπνησεν ὁ καταλύειν βουλόμενος». Κλῖμαξ Ἰωάννου Σιναΐτου. Λόγος ΙΕ’ § κα’
«Ἀνάθου Κυρίῳ τὴν τῆς φύσεως ἀσθένειαν, ἐπιγνοὺς εἰσάπαν τὴν οἰκείαν ἀδυναμίαν καὶ λήψῃ χάρισμα σωφροσύνης ἀνεπαισθήτως». Λόγος ΙΕ’ § κβ’
ΓΥΝΗ πληρούται και ηρεμεί εν τη Οικογενεία. Ο Απ.Παύλος, στον πρώτο καιρό, που επικρατούσε στους πιστούς το ενθουσιαστικό κλίμα, έλεγε: «Δώστε τον εαυτό σας στον Λατρευτό μας Κύριο, δοθήτε, πώς να αρέσετε σε Κείνον, τον Ευεργέτη!.» (Α’Κορ.ζ’8, 40).
. Αργότερα, που ο ενθουσιασμός έδωσε τη θέση του στην πεζή πραγματικότητα, και ο πνευματικός καθοδηγός γεύτηκε οδύνες και φωτιά και πικρά-κατάπικρα ποτήρια, άλλαξε εντελώς την προτροπή του. Με τρόπο κατηγορηματικό και προστατικό (όχι εφεκτικά πιά και διακριτικά, όπως παλιά) λέει: «Βούλομαι νεωτέρας γαμείν, τεκνοτροφείν, οικοδεσποτείν» (Α’Τιμ.ε’14). Θέλω και ορίζω και προστάζω τις νεώτερες να μπαίνουν στην οικογένεια. Και αν ακόμη παντρεύτηκαν ήδη, αλλά χήρεψαν, πάλι να παντρευτούν! Και αλλού: «η δε γυνή σωθήσεται δια της τεκνογονίας» (Α’Τιμ.β’15). Την γυναίκα την σώζει η οικογένεια και η μητρότης!
Και πραγματικά. Όσοι πνευματικοί στέκονται με έγνοια και βαθύτητα και φιλόσοφη διάθεση κοντά στις ψυχές παρατηρούν το εξής σαφέστατο και κοινότυπο φαινόμενο:
. Η γυναίκα χωρίς σύντροφο και οικογένεια ειναι χύμα, είναι χάος. Βασανίζεται και βασανίζει. Μπάχαλο η ψυχή της και οι ακόρεστες και ανικανοποίητες και ακαταστάλακτες, αναδευόμενες διαρκως, ροπές και ζυμώσεις της.. Και ανάγκες.. Υστερική γίνεται. Ανισόρροπη. Το βασικό γνώρισμα της ειναι, να ζητάει την προσοχή και την περίθαλψη. Διαρκώς. Κακουχείται και πάσχει από ποικίλες αιτίες και αφορμές. Διαρκώς. Ανακυκλώνει ανάγκες και συναισθήματα και λογισμούς εντός της. Αδιέξοδη κατάσταση. Και όποιος βρεθή κοντά της, αλίμονό του! Τον βασανίζει αλύπητα! Ατελεύτητα! Παράλογα! Ανέλπιδα.. Ατελέσφορα. Παράφορα..
. Αντίθετα, με τον σύντροφο καλύπτεται. Και αρχίζει να βγαίνει από τον εαυτό της και να σκέφτεται και να φροντίζει κάποιον άλλον. Και ετσι αυτομάτως θεραπεύεται! Βρίσκει τη φύση της! Γιατί η φύση της γυναίκας, υψηλής πνευματικής τάξεως και κλήσεως, είναι να προσφέρει, να διακονεί, να σκέφτεται και να φροντίζει τους άλλους! Και την υγεία της επανακτά. Με τον ερχομό δε παιδιών, ακόμη περισσότερο κινείται σε προσφορά και πληρούται, νοηματίζεται, ηρεμεί, νιώθει καταξιωμένη. Και θεραπεύεται πλήρως! Σώζεται!..
20.12.09
«Ἀνάθου Κυρίῳ τὴν τῆς φύσεως ἀσθένειαν, ἐπιγνοὺς εἰσάπαν τὴν οἰκείαν ἀδυναμίαν καὶ λήψῃ χάρισμα σωφροσύνης ἀνεπαισθήτως». Λόγος ΙΕ’ § κβ’
ΓΥΝΗ πληρούται και ηρεμεί εν τη Οικογενεία. Ο Απ.Παύλος, στον πρώτο καιρό, που επικρατούσε στους πιστούς το ενθουσιαστικό κλίμα, έλεγε: «Δώστε τον εαυτό σας στον Λατρευτό μας Κύριο, δοθήτε, πώς να αρέσετε σε Κείνον, τον Ευεργέτη!.» (Α’Κορ.ζ’8, 40).
. Αργότερα, που ο ενθουσιασμός έδωσε τη θέση του στην πεζή πραγματικότητα, και ο πνευματικός καθοδηγός γεύτηκε οδύνες και φωτιά και πικρά-κατάπικρα ποτήρια, άλλαξε εντελώς την προτροπή του. Με τρόπο κατηγορηματικό και προστατικό (όχι εφεκτικά πιά και διακριτικά, όπως παλιά) λέει: «Βούλομαι νεωτέρας γαμείν, τεκνοτροφείν, οικοδεσποτείν» (Α’Τιμ.ε’14). Θέλω και ορίζω και προστάζω τις νεώτερες να μπαίνουν στην οικογένεια. Και αν ακόμη παντρεύτηκαν ήδη, αλλά χήρεψαν, πάλι να παντρευτούν! Και αλλού: «η δε γυνή σωθήσεται δια της τεκνογονίας» (Α’Τιμ.β’15). Την γυναίκα την σώζει η οικογένεια και η μητρότης!
Και πραγματικά. Όσοι πνευματικοί στέκονται με έγνοια και βαθύτητα και φιλόσοφη διάθεση κοντά στις ψυχές παρατηρούν το εξής σαφέστατο και κοινότυπο φαινόμενο:
. Η γυναίκα χωρίς σύντροφο και οικογένεια ειναι χύμα, είναι χάος. Βασανίζεται και βασανίζει. Μπάχαλο η ψυχή της και οι ακόρεστες και ανικανοποίητες και ακαταστάλακτες, αναδευόμενες διαρκως, ροπές και ζυμώσεις της.. Και ανάγκες.. Υστερική γίνεται. Ανισόρροπη. Το βασικό γνώρισμα της ειναι, να ζητάει την προσοχή και την περίθαλψη. Διαρκώς. Κακουχείται και πάσχει από ποικίλες αιτίες και αφορμές. Διαρκώς. Ανακυκλώνει ανάγκες και συναισθήματα και λογισμούς εντός της. Αδιέξοδη κατάσταση. Και όποιος βρεθή κοντά της, αλίμονό του! Τον βασανίζει αλύπητα! Ατελεύτητα! Παράλογα! Ανέλπιδα.. Ατελέσφορα. Παράφορα..
. Αντίθετα, με τον σύντροφο καλύπτεται. Και αρχίζει να βγαίνει από τον εαυτό της και να σκέφτεται και να φροντίζει κάποιον άλλον. Και ετσι αυτομάτως θεραπεύεται! Βρίσκει τη φύση της! Γιατί η φύση της γυναίκας, υψηλής πνευματικής τάξεως και κλήσεως, είναι να προσφέρει, να διακονεί, να σκέφτεται και να φροντίζει τους άλλους! Και την υγεία της επανακτά. Με τον ερχομό δε παιδιών, ακόμη περισσότερο κινείται σε προσφορά και πληρούται, νοηματίζεται, ηρεμεί, νιώθει καταξιωμένη. Και θεραπεύεται πλήρως! Σώζεται!..
20.12.09
