ΑΝΑΣΤΑΣΗ
Το μαύρο βάρος κράτησεν απάνω στο σταυρό
Της ενοχής ολόκληρου του κόσμου μας με πόνο.
Με ξίδι Τον επότισαν, σαν ζήτησε νερό,
Και θάφτηκε χωρίς τιμές, με «κουστωδίες» μόνο…

Μα ‘κει νη την ολόφωτη κι ολόδροση αυγή,
Που χρώματα κι αρώματα γεμίζαν τους ανθώνες,
Αναστημένος, ένδοξος ορθώθηκε στη γη
Και του θανάτου γκρέμισε τους σκοτεινούς πυλώνες!

Κι εμείς που μαραζώσαμε στην ψεύτικη ζωή
Κι ο χρόνος μάς εγέμισε με πόνο και ρυτίδα,
Μες στην καρδιά μας νιώσαμε λυτρωτική πνοή
Κι αδράξαμε μιαν άφθαρτη, θριαμβική ελπίδα:

Σε μια γιορτή παγκόσμια, λαμπρή, μαγευτική,
Μια μέρα τ’αναστάσιμο το σώμα θα ντυθούμε.
Τα σύμπαντα θα τα δονεί μια θεία μουσική
Και τότε, Νέους ουρανούς και Νέα Γη θα δούμε!

Αποστ. Γαλήνης. Αναλαμπές. Αθήνα. 1992, 16


ΕΜΠΡΟΣ ΠΑΙΔΙΑ
Εμπρός, παιδιά! Η πίστη μας να λάμψει, να φανεί,
Με την αγάπη, τη χαρά, την ένδοξη ελπίδα.
Ελάτε, κι ας υψώσουμε της νίκης τη φωνή,
Που να σκορπίσει στις ψυχές γλυκειά μιαν ηλιαχτίδα.

Ελάτε να σαλπίσουμε, παντού για ν’ ακουστεί
Πως μια καινούργια άνοιξη ανθοβολά εντός μας.
Οι φόβοι που μας έπνιγαν έχουνε πια σβηστεί.
Αναστημένος, Δυνατός, τους έσβησε ο Χριστός μας.

Εμπρός, παιδιά! Τριγύρω μας ο πόνος απειλεί
Και μέσα σ’ όλες τις ψυχές ορμάει – τι σατράπης! –
Μα του Σταυρού ο Θρίαμβος αστράφτει πιο πολύ
Και στέλνει σ’ όλες τις ψυχές τη λάμψη της Αγάπης!

Αποστ. Γαλήνης. Αναλαμπές. Αθήνα. 1992, 26


ΣΑΛΠΙΣΜΑ
Ανάσταση! Ανάσταση! Σαλπίστε βροντερά.
Ας αλαλάξουν σήμερα τα λυτρωμένα πλήθη,
Σ’ αυτή τη φωτοθύελλα και την τρελή χαρά
Για τον μεγάλο Θρίαμβο, που εδώ στη Γη εστήθη.

Εμπρός, να σκαρφαλώσουμε στις πιο ψηλές κορφές
Της Νίκης Του, που υψώθηκαν ολόφωτες μπροστά μας,
Με μια δροσιά νεανική που λάμπει στις μορφές
Κι ένα ηφαίστειο χαράς βαθιά στα σωθικά μας.

Ανάσταση! Ανάσταση! Παντού να σαλπιστεί.
Ζωή καινούργια φούντωσε τριγύρω μας κι εντός μας.
Οι αλυσίδες οι βαριές, που δέναν την ψυχή,
Την αναστάσιμη αυγή συντρίφτηκαν εντός μας!

Αποστ. Γαλήνης. Αναλαμπές. Αθήνα. 1992, 17

.