"Πᾶν μέτρον ἄριστον"
ἢ Σωστότερα «Μέτρον ἄριστον».
Εἶχαν ἐπισημάνει οἱ ἀρχαῖοι μὲ ἐκφραστὴ τὸν Κλεόβουλο τὸν Λίνδιο, έναν ἀπὸ τοὺς 7 Σοφοὺς τῆς Ἀρχαίας Ἑλλάδος.

Δηλαδή, ἂν μπορεῖς νὰ κρατᾷς τὶς σωστὲς ἰσορροπίες σὲ λόγια καὶ ἔργα σου, ἂν μπορῇς νὰ ἐπιτύχῃς τὸ σημεῖο ὅπου τέμνονται τὰ δύο ἀντίθετα τοῦ ἀνθρωπίνου ἤθους, ἂν μπορῇς νὰ βρίσκεσαι καὶ νὰ βαδίζῃς στὴν «μεσότητα», ἀνάμεσα ἀπὸ ἑκατέρωθεν ὑπερβολὲς ἢ ἐκτροπές, τότε εἶσαι ἄριστος, εἶσαι ὁλοκληρωμένος, "ἄρτιος τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπος", ὥριμος, ἰσορροπημένος, ζηλευτός.

Ούτε οργίλος – ούτε πλαδαρός. Ούτε βιαστικός και αγώδης – ούτε νωχελής και αργόστροφος. Ούτε τσιγγούνης – ούτε σπάταλος. Ούτε φλύαρος – ούτε αινιγματώδης και αμίλητος. Ούτε κατηφής και μελαγχολικός – ούτε φαιδρός και γελοιαστής. Ούτε υλιστής – ούτε αιθεροβάμων ιδεολόγος. Στη μέση! Ισορροπημένος..
Πώς όμως βρίσκουμε το μέτρο; Ιδού το καίριο ερώτημα.

1.Αφορώντες εις τον της πίστεως Αρχηγόν και Τελειωτήν Ιησούν. Μελετώντας διαρκώς και εμβαθύνοντας στο πρόσωπο του Θεανθρώπου, του Κυρίου Ιησου, ο Οποίος είναι ουσιωδώς και εκ φύσεως το μέτρο της τελειότητος. Στοχεύοντας στο «μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού». Εφεσ.δ´13.
2.Ασκούμενοι στη διάκριση, δηλαδή στο να ζυγίζουμε και σταθμίζουμε μέσω νηφαλίου θεωρήσεως των πραγμάτων το «τί αγαθόν και ευάρεστον και τέλειον» Ρωμ.ιβ’2. Ειδικά, καλλιεργώντας την ψυχή μας στο να «πληροφορείται». Να αντιλαμβάνεται με ευαίσθητες και αλάνθαστες κεραίες, πότε υπάρχει γαλήνη Θεού, ευαρέστηση του Παναγίου Πνεύματος, ευδία θείας ευδοκίας, νηφαλιότητα, μη ταραχή πάθους.. «Χάριτι βεβαιούσθε την καρδίαν» Εβρ.ιγ’9. Συνιστά ο Απ.Παύλος. «Εν πληροφορία πίστεως» Εβρ.ι’22. Με μιά εσωτερική αύρα, που πιστοποιεί την ψυχική υγεία και παράλληλα και σεις την αναγνωρίζετε και πιστοποιείτε την γνησιότητά της και την εκ Θεού προέλευσή της.
3.Με το να υπάρχει αληθινή ψυχική επικοινωνία όπου ήρεμα, επαγωγικά, αληθινά, απλά, νηφάλια ο ένας ελέγχει και διορθώνει και επανορθώνει και συμβουλεύει και νουθετεί τον άλλον. Είναι μιά καταπληκτική κατάσταση, όπου ο άλλος σε βλέπει αντικειμενικά, αλλά δεν είναι "άλλος", δεν σε επικρίνει, δε σε φθονεί, δε σε μειώνει, και σύ νιώθεις ότι δεν κινδυνεύεις, δεν αμύνεσαι.. Μοιράζεσαι την ψυχή και το στοχασμό σου, βαδίζεις από κοινού με τον ίδιο ευγενή πόθο της τελειότητος!..