Τό Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2009, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία θὰ τιμήσει καὶ πάλι τὴν ἱερὰ Μετάσταση τοῦ Ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου.

Αὐτὴν τὴν ἡμέρα, ἰδιαιτέρως τιμῶ τὴν Μνήμη τοῦ προστάτου μου Ἁγίου, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐπέτειο τῆς χειροτονίας μου.

Ὅπως γνωρίζετε, δὲν ἐπιθυμῶ δῶρα, οὔτε τηλεφωνήματα καὶ ἄλλες ἐκδηλώσεις, διότι αὐτὰ προσθέτουν πολὺ φόρτο.

Ἡ προσευχή σας μοῦ εἶναι πολύτιμη καὶ αἰσθητὴ καὶ ὑπερεπαρκής.

Κατὰ καιροὺς ἐπικοινωνοῦμε, ἐπιβεβαιώνουμε τὰ αἰσθήματα τῆς ἐν Χριστῷ ἐκτιμήσεως καὶ συμπορεύσεως, μὲ κάθε ἄνεση χρόνου καὶ μὲ ἐμβάθυνση στὴν ψυχή, πρᾶγμα τὸ ὁποῖο εἶναι σαφῶς γνησιότερο καὶ ἐπωφελέστερο σὲ σχέση μὲ τὶς ἁπλές κοινωνικές ἐκδηλώσεις.

Μετά τη Θ.Λειτουργία προσθέτω:
Δοξολογώ εκ βάθους ψυχής τον Ελεήμονα Θεό μας.
Σ'ένα ησυχο, μικρό, ταπεινό, απόμερο εκκλησάκι..
Με τρεις ψάλτες, που απ'την ψυχή τους έβγαζαν γλυκό βυζαντινό θυμίαμα, με μοίρασμα και ομόνοια θαυμαστή. Με εκκλησίασμα σεμνό, σιωπηλό, κατανυκτικό.
Αρτοκλασία, ευλογία κολύβων του Αγίου, Θ.Λειτουργία..
Όλα φυσικά και απλά. Καμιά φαμφάρα και ενθουσιασμός. "Καλό Παράδεισο".
Γέμισε η ψυχή μου. Πρώτη φορά.
Αυτό ήθελα πάντα..