23.4.09

ο κόσμος μας στην έσχατη κατάπτωση


παιδάκι αξιολύπητο, δαρμένο από πολέμους και προσφυγιές,
σε μια Ήπειρο, που οι άπληστοι της γης, τα "προοδευμένα Κράτη" συναγωνίζονται ποιός θα την κατασπαράξει περισσότερο στον παρθένο φυσικό της πλούτο,

παιδάκι (κοριτσάκι, που δεν έχασε την καλαισθησία με το απλοϊκό κολιέ της) ολότελα εξαντλημένο από την πείνα έχει σωριαστεί στο χώμα.

Βοήθεια από ανθρώπους πουθενά.

Μονάχα ένας γύπας το παρακολουθεί υπομονετικά,
προσμένοντας πότε θα ξεψυχήσει, για να το ..αναλάβει αυτός!..

Η φωτογραφία πήρε 1ο βραβείο Πούλιτζερ to 1994 !!
Οι χορτάτοι αστοί  -οι ξεπλυμένοι χριστιανοί της Δύσης- το βρήκαν πολύ συγκινητικό!..

Και μερικά συμπληρωματικά από την ιστορία: 



Kevin Carter ο Νοτιοαφρικανός Ρεπόρτερ, που τράβηκε τη φωτογραφία στις 11 Μαρτίου του 1993.

Στην κοινότητα Αγιόντ του Ν.Σουδάν (Ayod, in Jonglei state, South Sudan) ο Κάρτερ συνάντησε ένα μικρό κοριτσάκι εξαντλημένο από την πείνα, λίγο πριν αυτό φτάσει στον σταθμό τροφοδοσίας του ΟΗΕ.

Ακολουθώντας ο Κάρτερ τις γενικές οδηγίες ...της μη επαφής με τα θύματα (!) φωτογράφισε τη μικρή μελλοθάνατη, συμπεριλαμβάνοντας στο πλάνο με μεγάλη τέχνη και το όρνεο, που περίμενε το θάνατό της και καραδοκούσε να την ..αποτελειώσει!

Κατόπιν, (αφηγήθηκε στον δημοσιογράφο που του πήρε συνέντευξη) κάθισε κάτω από ένα δέντρο, «καπνίζοντας τσιγάρα και κλαίγοντας»!.. Είχε τηρήσει όμως τον κανονισμό να μην προσεγγίζει τα θύματα!.. Ήταν εντάξει με τη συνείδησή του!..

Οι New York Times αγόρασαν και δημοσίευσαν αμέσως τη φωτογραφία και τη δημοσίευσαν στις 26 Μαρτίου 1993, την οποία αμέσως αναπαρήγαγαν πάμπολλες εφημερίδες και περιοδικά ανά τον κόσμο.

Ένα χρόνο μετά, τον Μάιο του 1994 ο Κέβιν Κάρτερ παρέλαβε το Βραβείο Πούλιτζερ για Αξιόλογη Φωτογραφία !!! (Pulitzer Prize for Feature Photography) στη Βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου της Κολούμπια.

Μετά από 2 μήνες, τον Ιούλιο του 1994 ο βραβευμένος Κάρτερ ..αυτοκτόνησε με μονοξείδιο του άνθρακα σε ηλικία 33 ετών, εξαιτίας βαθιάς κατάθλιψης.

Τμήμα του σημειώματος αυτοκτονίας που άφησε έλεγε:

«Έχω κατάθλιψη... χωρίς τηλέφωνο.. λεφτά για νοίκι.. λεφτά για υποστήριξη παιδιών.. λεφτά για χρέη.. λεφτά!!!... Με στοιχειώνουν οι ζωντανές αναμνήσεις θανάτων και πτωμάτων και θυμού και πόνου .. Αναμνήσεις παιδιών που λιμοκτονούν ή είναι τραυματισμένα..»

βλ.el.wikipedia.org και en.wikipedia.org και http://kevincarterpresentation.wordpress.com/

(τα παιδιά ή τα λεφτά τον απασχολούσαν;; ο Θεός ας τον ελεήσει, μαζί με όλους τους περικύκλω αυτού)